"Oh mijn hemel, wat een einde, en een begin, en een midden."

Marianne, lezer

"Ik lees veel maar heb zelden zo’n indrukwekkend boek gelezen. De ongecompliceerde manier waarop je schrijft zuigt je het boek in."

Petra, recensie boekblogger

"Dit boek heeft Kluun-potentie."

Christine Pannebakker, bestseller auteur en schrijfcoach

"Met een klein zaklampje onder de dekens lees ik jouw boek. Terwijl een traan over mijn wang rolt hoor ik naast me kreunen: ‘Mag dat licht uit…’ "

Servia, lezer

Na 43 jaar migraine, nu elke dag een tevreden hoofd.

Mijn migraines zijn verdwenen. Opgelost. Uitgedoofd. Begraven. Na een paar weken lezen en schrijven over Tension Myoneuralsyndrome ben ik hoofdpijnvrij. En willen we dat niet allemaal?

Mijn migraine-rijke leven trekt zich langzamer terug, als het zoute water bij eb uit de Oosterschelde. Maar daar is dan toch weer die vloed. Mijn lijf en geest kunnen lastig wennen aan alle dagen op. Alle dagen wakker. Alle dagen energie leveren. Alle dagen betekenisvol invullen.

How to be a woman

How to be a wo-man?

How to be hu-man?

Een onzijdig en een vrouwelijke term, ze bevatten beide het woord “man”…

Hoe man te zijn?

E-man-cipatie is ook zo’n woord.

Vrouwen die mannen worden.

How to be – a part of - mankind?

How to be womankind?

How to be kind?

Hoe kind te zijn of vriendelijk?

Hoe mens te zijn in een onvriendelijke omgeving?

Dat betekent het om vrouw te zijn.

Hoe moeders mediteren

Winnaar schrijfwedstrijd bodhitv - boeddhistisch mediaplatform

“Ping!” Zegt ‘s werelds dwingendste gong, begeleid door het korte blauw dat vanuit het zwarte apparaat oplicht. Dat ding dat precies in je hand past, oorspronkelijk vervaardigd om mee te bellen. Dat ding dat in de linkerbenedenhoek craquelé in het glas heeft, door een botsing met stoeptegels op de parkeerplaats. Ze leest het onderwerp van de ingekomen mail. “Nu in vijf stappen naar geluk met onze geleide meditaties.”

......

Aan de binnenkant van haar ogen ziet ze rijen kussentjes. Zij hoefde niet op de kale planken vloer. En ook niet langs deuren om voedsel te krijgen. Dat zou hier trouwens raar zijn, lacht ze in zichzelf. Even ziet ze het: haar gezin van zes die met gebogen hoofden bij de bungalowburen aan de poort staan – het elektrische hek van stalen spijlen kan de beukenhaag, links van de oprit, inschuiven – voor voetgangers is er een kleine versie waar een videoscherm op ooghoogte hangt met een knop ernaast. Wie geeft er, zonder frons, wat brood als we aanbellen?