En Toen Heette Ik Papa

Wat een therapeut niet op Instagram zet. Geen tips. Geen stappenplan. Geen bullshit.

In 2007 lag ik een maand in coma.

In 2010 stond ik op Everest Base Camp.

In 2021 crashte ik met mijn gezicht op het asfalt.

Dit boek gaat over de vraag die ik niet durfde stellen: wie ben ik als ik niet aan het presteren ben?

UIT HET BOEK

Door de glazen deur staarde ik de hal in – dezelfde hal waar ooit politieagenten hadden gestaan, wanneer ze akte namen van mijn moeders overspel. Ik keek naar beneden, zag politie in de gang staan en voelde de vertrouwde spanning in de lucht, die betekende dat het 'serieus' was. Ik wist perfect wat ik dan moest doen: mij niet moeien en verdwijnen. Ik kan haast niet geloven hoe fucking banaal en kleinburgerlijk die gang eruitziet. Alsof je ontdekt dat die helse Vietnamoorlog, waar je al die films over zag, zich afspeelde in het Stadspark.

Wil je alvast het eerste hoofdstuk lezen?

Je krijgt hoofdstuk 1 direct in je inbox. Daarna hoor je als eerste wanneer het boek uitkomt.